tag:blogger.com,1999:blog-9563683881339393052012-02-16T18:49:54.206+03:30doustdarhttp://www.blogger.com/profile/04716443173594367331noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-956368388133939305.post-59026015694444276742007-12-16T22:35:00.000+03:302007-12-17T23:50:13.005+03:30<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_JByk5lbno5Q/R2bQoAD7G4I/AAAAAAAAAAM/n3h35kila4k/s1600-h/Ahmad_shamlu.png"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145029009947171714" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_JByk5lbno5Q/R2bQoAD7G4I/AAAAAAAAAAM/n3h35kila4k/s320/Ahmad_shamlu.png" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;"><br /></span><?xml:namespace prefix = data /><data:blog.languagedirection><br /><br /><span style="font-family:times new roman;">نه آبش دادم<br /><br />نه دعائي خواندم،<br /><br />خنجر به گلويش نهادم<br /><br />و در احتضاري طولاني<br /><br />او را كشتم.<br /><br /><br />به او گفتم:<br /><br />«ـ به زبان دشمن سخن مي گوئي!»<br /><br />و او را<br /><br />كشتم!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />نام مرا داشت<br /><br />و هيچ كس همچنو به من نزديك نبود،<br /><br />و مرا بيگانه كرد<br /><br />با شما،<br /><br />با شما كه حسرت نان<br /><br />پا مي كوبد در هر رگ بي تاب تان.<br /><br /><br /><br />و مرا بيگانه كرد<br /><br />با خويشتنم<br /><br />كه تن پوشش حسرت يك پيراهن است.<br /><br /><br /><br />و خواست در خلوت خود به چار ميخم بكشد.<br /><br />من اما مجالش ندادم<br /><br />و خنجر به گلويش نهادم.<br /><br /><br /><br />آهنگي فراموش شده را در تنبوشة گلويش قرقره كرد<br /><br />و در احتضاري طولاني<br /><br />شد سرد<br /><br />و خوني از گلويش چكيد<br /><br />به زمين،<br /><br />يك قطره<br /><br />همين!<br /><br /><br /><br />خون آهنگ هاي فراموش شده<br /><br />نه خون «نه!»،<br /><br />خون قاديكلا<br /><br />نه خون «نمي خواهم!»،<br /><br />خون «پاشاهي كه چل تا پسر داشت«<br /><br />نه خون «ملتي كه ريخت و تاج ظالمو از سرش ورداشت«،<br /><br />خون شانه بالا انداختن، سر به زير افكندن،<br /><br />خون نظامي ها ـ وقتي كه منتظر فرمان آتشند ـ ،<br /><br />خون ديروز<br /><br />خون خواستني به رنگ ندانستن<br /><br />به رنگ خون پدران داروين<br /><br />به رنگ خون ايمان گوسفند قرباني<br /><br />به رنگ خون سرتيپ زنگنه<br /><br />و نه به رنگ خون نخستين ماه مه<br /><br />و نه به رنگ خون شما همه<br /><br />كه عشق تان را نسنجيده بودم!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />به زبان دشمن سخن مي گفت<br /><br />اگر چه نگاهش دوستانه بود،<br /><br />و همين مرا به كشتن او واداشت . . .<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />در رؤياي خود بود . . .<br /><br /><br /><br />به من گفت او: «ـ لرزشي باشيم در پرچم،<br /><br />پرچم نظامي هاي اروميه!»<br /><br />بدو گفتم من: «ـ نه!<br /><br />خنجري باشيم<br /><br />بر حنجره شان!»<br /><br /><br /><br />به من گفت او: «ـ بايد<br /><br />به دارشان آويزيم!»<br /><br />بدو گفتم من: «ـ بگذار<br /><br />از دار<br /><br />به زيرمان آرند!»<br /><br /><br /><br />به من گفت او: «ـ لبي بايد بوسيد.»<br /><br />بدو گفتم من: «ـ لب مار شكست را، رسوائي را!» . . .<br /><br /><br /><br />لرزيد و از رؤيايش به درآمد.<br /><br /><br /><br />من خنديدم<br /><br />او رنجيد<br /><br />و پشتش را به من كرد . . .<br /><br /><br /><br />فرانكو را نشانش دادم<br /><br />و تابوت لوركا را<br /><br />و خون تنتور او را بر زخم ميدان گاوبازي.<br /><br />و او به رؤياي خود شده بود<br /><br />و به آهنگي مي خواند كه ديگر هيچ گاه<br /><br />به خاطره ام باز نيامد.<br /><br />آن وقت، ناگهان خاموش ماند<br /><br />چرا كه از بيگانگي صداي خود<br /><br />كه طنينش به صداي زنجير بردگان مي مانست<br /><br />به شك افتاده بود.<br /><br /><br /><br />و من در سكوت<br /><br />او را كشتم.<br /><br />آبش نداده، دعائي نخوانده<br /><br />خنجر به گلويش نهادم<br /><br />و در احتضاري طولاني<br /><br />او را كشتم<br /><br />ـ خودم را ـ<br /><br />و در آهنگ فراموش شده اش<br /><br />كفنش كردم،<br /><br />در زير زمين خاطره ام<br /><br />دفنش كردم.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />او مرد<br /><br />مرد<br /><br />مرد . . .<br /><br />و اكنون<br /><br />اين منم<br /><br />پرستندة شما<br /><br />اي خداوندان اساطير من!<br /><br /><br /><br />اكنون اين منم، اي سرهاي نابسامان!<br /><br />نغمه پرداز سرود و درودتان.<br /><br /><br /><br />اكنون اين منم<br /><br />من<br /><br />بستري تختخواب بي خوابي شما<br /><br />و شمائيد<br /><br />شما<br /><br />رقاص شعله ئي بر فانوس آرزوي من.<br /><br />اكنون اين منم<br /><br />و شما . . .<br /><br /><br /><br />و خون اصفهان<br /><br />خون آبادان<br /><br />در قلب من مي زند تنبور،<br /><br />و نفس گرم و شور مردان بندر معشور<br /><br />در احساس خشمگينم<br /><br />مي كشد شيپور.<br /><br /><br /><br />اكنون اين منم<br /><br />و شما ـ مردان اصفهان! ـ<br /><br />كه خون تان را در سرخي گونة دختر پادشاه<br /><br />بر پردة قلمكار اتاقم پاشيده ايد.<br /><br /><br /><br />اكنون اين منم<br /><br />و شما ـ بيماران كار! ـ<br /><br />كه زهر سرخ اعتصاب را<br /><br />جانشين داروي مزد خود مي كنيد به ناچار.<br /><br /><br /><br />اكنون اين منم<br /><br />و شما ـ ياران آغاجاري! ـ<br /><br />كه جوانه مي زند عرق فقر به پيشاني تان<br /><br />در فروكش تب سنگين بي كاري.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />اكنون اين منم<br /><br />با گوري در زير زمين خاطرم<br /><br />كه اجنبي خويشتنم را در آن به خاك سپرده ام<br /><br />در تابوت آهنگ هاي فراموش شده اش . . .<br /><br /><br /><br />اجنبي خويشتني كه<br /><br />من خنجر به گلويش نهاده ام<br /><br />و او را كشته ام در احتضاري طولاني،<br /><br />و در آن هنگام<br /><br />نه آبش داده ام<br /><br />نه دعائي خوانده ام!<br /><br /><br /><br />اكنون<br /><br />اين<br /><br />منم!</span></data:blog.languagedirection></span><data:blog.languagedirection><span style="font-family:times new roman;"><br /></div></span></data:blog.languagedirection><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/956368388133939305-5902601569444427674?l=goftanazad.blogspot.com' alt='' /></div>Ma Mosaferimhttp://www.blogger.com/profile/02343846930098983315noreply@blogger.com0